คอลัมน์บทความพุทธิกาเครือข่ายชาวพุทธเพื่อพระพุทธศาสนาและสังคมไทย

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 6 พฤษภาคม 2555

หนังสือกับเด็ก…กับวัยรุ่น…กับผู้ใหญ่ ดูจะเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอยู่ตลอดเวลา เพราะหนังสือคือสิ่งมหัศจรรย์ชิ้นเอกของโลก มหัศจรรย์เพราะทันสมัยอยู่เสมอ สนองความต้องการได้ทุกโอกาสทุกเวลา และทุกความปรารถนา นอกจากนี้ยังเป็นอุปกรณ์การพัฒนาคนที่มีประสิทธิภาพที่สุด เป็นการลงทุนอย่างประหยัด แต่ได้ผลเกินค่าที่จะประมาณได้

รัญจวน อินทรกำแหง จากหนังสือ วรรณกรรมสำหรับเด็กและวัยรุ่น ( พิมพ์เมื่อ 2517 )

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 29 เมษายน 2555

เมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้เจอหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง พวกเขาเป็นนักเดินทาง

ใช่ครับ “นักเดินทาง”

ผมเรียกเหมาเอาว่าอย่างนั้น อาจจะด้วยระยะทางตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนถึงจุดหมายปลายทาง เป็นช่วงระยะที่ห่างไกลหลายพันกิโลเมตรจากเหนือจรดใต้ หรืออาจจะเป็นเพราะความมุ่งมาดปรารถนาในการเรียนรู้ ตลอดการเดินทางของพวกเขาเหล่านั้นก็ได้ จึงทำให้ผมมั่นใจอย่างยิ่งว่าพวกเขาคือนักเดินทาง

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 22 เมษายน 2555

เคยเขียน “ธรรมะในนิทาน” ลงในคอลัมน์มองย้อนศรไปเมื่อเดือนก่อน ยกย่องชื่นชมในแก่นสารของนิทานฝรั่ง ตลอดถึงบุคคลหน่วยงานที่นำสารเหล่านั้นมาสู่เด็ก ๆ (ไทย) ของเราด้วย

จากนั้นก็มาย้อนคิดว่า แล้วนิทานในบ้านเมืองของเราเองเล่า มีเรื่องไหนที่จะถือได้ว่าเป็นความภูมิใจ ในคำสอนซ่อนแฝงที่ลึกซึ้ง ยอกย้อนซ้อนความในทำนองเด็กฟังแล้วสนุก ผู้ใหญ่ฟังแล้วครุ่นคิด

คนบุญในสายสวนโมกข์ คงคุ้นเคยกับนิทานไทยเรื่องหนึ่งที่ท่านพุทธทาส ได้นำไปถ่ายทอดในรูปนิทานภาพไว้ในโรงมหรสพทางวิญญาณ เล่าเรื่องตายายที่ปลูกถั่วปลูกงาให้หลานเฝ้า

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 8 เมษายน 2555

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาฝนแรกห่าใหญ่หลั่งมาเยือนกรุงเทพฯ แล้ว พร้อมกับคำถามที่ถามกันเองในหมู่ชาวกรุงว่า

“ปีนี้น้ำจะท่วมอีกไหม ?”

หลายคนยังไม่กล้าซ่อมบ้าน สถานที่ราชการบางแห่งยังไม่รื้อแนวกระสอบทรายที่วางเป็นคันกั้นน้ำไว้เมื่อปีที่ผ่านมา สะท้อนความลังเลไม่มั่นใจกับภัยธรรมชาติที่ยังไม่ใครรับประกันได้ ต่างจากเมื่อปีก่อน ที่เราทั้งหลายโดยเฉพาะในหมู่ผู้นำผู้มีหน้าที่รับผิดชอบ ต่างยืนยันอย่างมั่นอกมั่นใจว่า
“เอาอยู่”

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 15 เมษายน 2555

ความทุกข์ในชีวิตประการหนึ่ง คือ ภาวะความงุนงงสับสนกับชีวิต ยามเมื่อประสบกับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด ความงุนงงสับสนทำให้เราต้องดิ้นรนหาทางออก และนั่นคือ จุดเริ่มต้นของเส้นทางว่า เราจะทำอย่างไรดี ผู้เขียนมีโอกาสได้รับฟังเรื่องราวชีวิตของอาจารย์ท่านหนึ่ง ท่านเล่าให้ฟังถึงประสบการณ์การสูญเสียสามีในยามที่ ช่วงอายุยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว สิ่งที่ท่านเสียใจคือ ท่านตั้งใจจะบอกกล่าว เรื่องราวสำคัญคือ ความรู้สึกขอบคุณและ ชื่นชมสามีของท่านในสิ่งที่ได้ทำมา แต่ก็ผัดผ่อนมาตลอด กระทั่งวันหนึ่งสามีของท่านนอนหลับและไม่ตื่นอีกเลย จากนั้น 3 เดือนต่อมา คุณแม่ของท่านก็จากไปด้วยโรคชรา หนึ่งปีถัดมาลูกสาวของท่านก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ