พินัยกรรมประจำวัน

เขียนโดย เครือข่ายพุทธิกา | ใน คอลัมน์ มองย้อนศร | วันที่ 18-05-2014

0

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 9 เดือนมีนาคม 2557


ขณะนี้เป็นเวลา 23.02 น. ของคืนวันอังคาร อีก 58 นาทีก็จะล่วงเข้าสู่วันใหม่ ถ้อยคำในสมุดบันทึกประจำวันยังคงเคลื่อนไปตามอารมณ์และความคิด

การเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังกับความฝัน ทำให้ท่วงทำนองในสมุดบันทึกค่อนไปทางตรวจสอบระยะของการเดินทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย มากกว่าการบรรยายเรื่องราวสัพเพเหระ

ข้ามพ้นกรอบ

เขียนโดย เครือข่ายพุทธิกา | ใน คอลัมน์ มองย้อนศร | วันที่ 18-05-2014

0

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 2 เดือนมีนาคม 2557


นิทานเรื่องนี้เริ่มต้นด้วยแม่เป็ดที่กำลังกกไข่ถูกหมาจิ้งจอกฆ่าตาย มันจากไปโดยทิ้งไข่เป็ดไว้
โชคเคราะห์ที่ไม่เลวร้ายเกินไปนักคือ ครอบครัวแม่ไก่ พ่อไก่ได้รู้เห็นเหตุการณ
และด้วยความเมตตามันจึงได้กกไข่เลี้ยงดูลูกเป็ดเสมือนลูกของตัวเอง

กลุ่มอาการกตัญญูเฉียบพลัน!

เขียนโดย เครือข่ายพุทธิกา | ใน คอลัมน์ มองย้อนศร | วันที่ 18-05-2014

0

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 23 เดือนกุมภาพันธ์ 2557


เมื่ออาการของแม่เฒ่าดำเนินมาถึงระยะสุดท้าย รักษาไม่หายแล้ว แพทย์พยาบาลที่ดูแลกันมานานก็จะประชุมครอบครัว ให้ความเข้าใจว่าผู้ป่วยกำลังจะเสียชีวิตในเวลาอีกไม่นาน แนะนำให้เตรียมตัวรับมือกับความสูญเสีย สะสางภารกิจที่คั่งค้าง รวมถึงทำหนังสือแสดงเจตนาปฏิเสธการยื้อชีวิตที่ผู้ป่วยไม่ต้องการ เช่น ปั๊มหัวใจ ใส่ท่อช่วยหายใจ ปฏิเสธการให้ยากระตุ้นหัวใจ ผู้ป่วยและครอบครัวก็ดูจะเข้าใจกันดี ยอมรับความตายที่จะมาถึง

แต่เดี๋ยวก่อน…

คาถากันขโมย

เขียนโดย เครือข่ายพุทธิกา | ใน คอลัมน์ มองย้อนศร | วันที่ 18-05-2014

0

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 16 เดือนกุมภาพันธ์ 2557


ในกรุงเทพฯ ช่วงนี้มีการรณรงค์ใช้จักรยานกันมาก นักปั่นก็มากขึ้น ผมเองก็ได้ปั่นจักรยานไปทำงานทุกวัน ได้ออกกำลังกาย น้ำหนักก็ลด แถมประหยัดอีกต่างหาก ประสบการณ์ที่ดีทำให้ผมเริ่มออกปากชวนน้องให้หันมาขี่จักรยานไปจอดที่ชานชาลารถไฟฟ้า แล้วค่อยนั่ง BTS ต่อไปทำงาน

Noble Silence ความเงียบ อันประเสริฐ

เขียนโดย เครือข่ายพุทธิกา | ใน คอลัมน์ มองย้อนศร | วันที่ 18-05-2014

0

โพสต์ทูเดย์ ฉบับวันที่ 9 เดือนกุมภาพันธ์ 2557


บ่ายวันฤดูหนาว แดดสวย ฟ้าใส ตราบเท่าที่ยังมีแรงลม โบกพัดให้กิ่งไม้ใบไม้บนเรือนยอดเคลื่อนเข้าหากัน นั่นยังมีเสียงลม เสียงใบไม้สีกัน เป็นเพื่อน แต่เมื่อลมสงบ สวนเล็กๆ ริมบึง จึงกลับสู่ความเงียบงัน … “เงียบ จนได้ยินเสียงหญ้างอก” สำนวนของนักเขียนคนหนึ่ง แว้บเข้ามาในห้วงคิดของหญิงสาว


เข้าสู่ระบบ